Piąty dzień. Plecak zaczyna ciążyć inaczej niż fizycznie. Zaczynasz rozumieć, że połowa rzeczy, które spakowałeś, nie była potrzebna. Dziecko niesie ukochaną zabawkę, której nie użyło ani razu. Dorosły niesie powerbank, zapasowy powerbank i ładowarkę do zapasowego powerbanku. Ktoś niesie coś jeszcze cięższego: cudze oczekiwania, lęk o przyszłość, potrzebę kontrolowania wszystkiego. Dobre pytanie na dziś: co z tego naprawdę muszę nieść?

Człowiek z dzisiejszej Ewangelii zrobił wszystko dobrze. Przestrzegał przykazań od młodości. A jednak odchodzi smutny, gdy Jezus prosi go o jedno: puść to, co masz i chodź za Mną. Nie dlatego, że bogactwo jest złe. Dlatego, że on nie potrafił go puścić nawet dla czegoś większego.

Zauważ, w jakim świecie żyjemy na co dzień. Od rana do wieczora ktoś nam mówi, że czegoś nam brakuje: nowszego telefonu, modniejszych butów, większego mieszkania, kolejnej subskrypcji, lepszej wersji nas samych. Reklamy nie sprzedają rzeczy, sprzedają obietnicę: „z tym będziesz szczęśliwy”. To jest karuzela, która nigdy nie staje, bo jej celem nie jest nasze szczęście, tylko nasz kolejny zakup. Bogaty młodzieniec z Ewangelii to nie postać z przeszłości. To my, każdy z nas, wychowani w świecie, który myli „mieć” z „być”.

I nagle spójrz wokół siebie. Masz na sobie jedno ubranie, w plecaku drugie. Śpisz na karimacie. Jesz to, co jest. Telefon ledwo działa, bo nie było, gdzie naładować. Według logiki tego świata powinieneś być nieszczęśliwy. A jesteś – przyznaj – dziwnie lekki. Śmiejesz się więcej niż w domu. Chleb podany przez kogoś na postoju smakuje lepiej niż z niejednej restauracji. Rozmowa z człowiekiem idącym obok daje więcej niż wieczór przed ekranem. Pielgrzymka to wielki eksperyment, który każdy z nas przeprowadza na sobie i wynik jest co roku ten sam: do szczęścia potrzeba o wiele mniej niż nam wmawiano. A to, czego naprawdę potrzeba, nie jest rzeczą. Karuzela konsumpcji kręci się właśnie dlatego, że próbujemy zapełnić rzeczami miejsce, które jest zrobione na miarę Boga i dlatego żadna rzecz nigdy tam nie pasuje.

Leon XIV opisuje w encyklice wizję życia, którą nazywa wprost antyludzką: przekonanie, że pełnia polega na tym, by więcej posiadać, wszystko kontrolować i wyeliminować z życia to, co nieprzewidywalne. Gdy miarą wartości staje się wydajność, człowiek zaczyna traktować samego siebie jak projekt do zoptymalizowania, a przecież jest stworzeniem powołanym do relacji i komunii. W innym miejscu papież przywołuje ostrzeżenie Pawła VI: można mieć coraz więcej, a wcale nie być przez to kimś więcej. I dodaje, że dojrzała solidarność zakłada styl życia naznaczony umiarem – zdolność rezygnacji z własnej korzyści, żeby otworzyć przyszłość komuś innemu.

 

Chwila ciszy.

Poczuj teraz ciężar swojego plecaka. Nie jako karę, ale jako pytanie.

• Kiedy ostatnio kupiłem coś, co miało mnie uszczęśliwić i na jak długo wystarczyło?
• Czego z domowych „niezbędnych” rzeczy w ogóle mi tu nie brakuje? Co to o nich mówi?
• Skoro tu, mając tak niewiele, jestem szczęśliwy, co naprawdę wypełnia mnie na tej drodze? I jak zabrać to ze sobą do domu?

 

Modlitwa

Panie, uczę się na tej drodze rzeczy zdumiewającej:

że mając mniej, mam więcej.

Świat krzyczy do mnie codziennie „kup, zdobądź, nie wystarczasz”

a Ty mówisz cicho: wystarczy ci moja obecność.

Niespokojne jest moje serce, dopóki nie spocznie w Tobie.

 

---