Zaczynamy Wielki Post – czas ciszy, zatrzymania i skupienia. 💜
To 40 dni, w których każdy krok prowadzi nas do Boga i pomaga zauważyć, co w naszym życiu rzeczywiście wymaga uwagi. Krok ciszy, w której rodzą się przemyślenia. Ciszy, w której chcemy wsłuchiwać się w Jego głos. Ciszy, która daje światło, siłę i możliwość wzrostu.
W każdą niedzielę będziemy dzielić się nowym hasłem przewodnim, które pomoże Nam się zatrzymać, spojrzeć w głąb siebie i zrobić kolejny krok, krok w ciszy.
Spróbuj codziennie znaleźć chwilę ciszy, by wsłuchać się w Jego głos.
-DECYZJA-
Wielki Post to wezwanie, by na nowo wybrać życie w Bogu, spotkać się z nim w ciszy i zmaganiach. To czas codziennych decyzji: co wybieram, a co odrzucam. Każdy krok w ciszy uczy rozpoznawać pokusy i wybierać dobro.
Człowiek nie żyje samym chlebem, ale każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych.
(Mt 4,4)
-SŁUCHANIE-
Wielki Post i nasze 40 kroków w ciszy to idealny czas, by w codziennym chaosie na chwilę się zatrzymać i słuchać, po prostu słuchać Jego głosu w modlitwie, drugim człowieku. 🙏
Na górze przemienienia uczniowie chcieli działać. Ojciec powiedział tylko jedno: słuchajcie. Może właśnie tego najbardziej potrzeba w tej drodze.. nie kolejnych decyzji, ale uważności serca.
To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!
(Mt 17, 5)
-PRAGNIENIE-
Wielki Post to czas, by przestać zagłuszać serce i odważyć się poczuć głód tego, co naprawdę ważne.
Jezus przy studni nie ocenia pragnień Samarytanki – On pokazuje jej ich właściwy kierunek. My też często szukamy ukojenia tam, gdzie woda szybko wysycha. Dziś stajemy w ciszy, by odróżnić nasze prawdziwe potrzeby od chwilowych zachcianek.
„Kto pije wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki” (J 4,14)
-NAWRÓCENIE –
Nawrócenie to nie tylko żal za grzechy, ale decyzja, by zacząć patrzeć inaczej.
Często skupiamy się na tym, co zewnętrzne, na potknięciach i pozorach. Ale dzisiejsze czytania przypominają nam, że „Człowiek widzi to, co dostępne dla oczu, a Pan widzi serce”.
W ciszy Wielkiego Postu idźmy, by obmyć wzrok z tego, co nas zaślepia.
„Pan widzi serce” (1 Sm 16, 7)
-NADZIEJA –
Nadzieja to nie jest naiwne przekonanie, że wszystko jakoś się ułoży. To pewność, że Bóg potrafi wejść w miejsca, które my uznaliśmy za zamknięte. Nadzieja rodzi się w momencie, gdy pozwalamy Bogu dotknąć tego, co w nas obumarło. W ciszy drogi uczymy się, że ostatnie słowo nie należy do tego, co nas przygniata, ale do Tego, który jest Życiem.
„Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, to choćby umarł, żyć będzie”. (J 11, 25)
–DROGA –
Mimo że Wielki Post dobiega końca, to droga tak naprawdę dopiero się zaczyna.
Jezus idzie naprzód, mimo że wie, co Go czeka. To Jego droga, droga świadomej decyzji.
W naszych 40 krokach w ciszy uczymy się, że iść do końca to nie znaczy nigdy nie upaść. To znaczy ufać, że nawet gdy nogi odmawiają posłuszeństwa, a serce ogarnia mrok, On jest obok.
„Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie oparłem ani się nie cofnąłem”. (Iz 50, 5)